مغرب: قرآن و حدیث

منابع قرآن و حدیث، دیدگاه اهل سنت (حنفی، شافعی، مالکی، حنبلی) و دیدگاه شیعه (جعفری) کنار هم.

وقت نماز مغرب

صحیح بخاری ۵۶۱، صحیح مسلم ۶۳۶ پیامبر ﷺ مغرب را به محض غروب و پنهان شدن خورشید می‌خواند.
صحیح مسلم ۶۱۲ وقت مغرب تا از بین رفتن شفق است. حنفی و حنبلی بر این‌اند؛ مالکی برای مغرب وقتی کوتاه قائل است.
ابوداود ۴۱۸ امت من بر خیر می‌مانند تا وقتی مغرب را تا درآمدن ستارگان به تأخیر نیندازند.

من لا یحضره الفقیه، ج ۱، باب مواقیت نماز، حدیث ۱۰ امام باقر (ع): وقت مغرب هنگامی است که قرص خورشید پنهان شود.
وسائل الشیعه، باب آغاز وقت مغرب غروب با از بین رفتن سرخی مشرق شناخته می‌شود، از این رو مذهب جعفری چند دقیقه پس از غروب صبر می‌کند.
من لا یحضره الفقیه، ج ۱، باب مواقیت نماز، حدیث ۱۶ امام صادق (ع) تأخیر مغرب تا درآمدن ستارگان را نکوهش کرد.
من لا یحضره الفقیه، ج ۱، باب مواقیت نماز، حدیث ۱۸ امام صادق (ع): با غروب خورشید افطار روا و مغرب واجب می‌شود، و وقت عشا تا نیمه‌شب است.

ابوداود ۴۱۸ خواندن مغرب در وقت، امت را بر خیر نگه می‌دارد.
صحیح مسلم ۷۲۸، ترمذی ۴۱۵ ۲ رکعت سنت پس از مغرب از دوازده رکعتی است که خانه‌ای در بهشت می‌سازد.

من لا یحضره الفقیه، ج ۱، باب مواقیت نماز، حدیث ۲۰ امام صادق (ع): دو رکعت پس از مغرب در علیین نوشته می‌شود، و چهار رکعت پاداش حجی مقبول دارد.

۳ رکعت واجب، در سفر هم شکسته نمی‌شود، و پس از آن ۲ رکعت سنت.
صحیح بخاری ۱۱۸۳ پیش از مغرب نماز بخوانید، برای هر که بخواهد: ۲ رکعت کوتاه پس از اذان رواست.

شماره احادیث بر پایه sunnah.com است. منابع جعفری با نام کتاب، جلد و باب آمده‌اند.

آخرین به‌روزرسانی: سه‌شنبه ۶ اکتبر ۲۰۲۶